ఒక అందమైన గ్రామంలో రాము అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి ఒక చిన్న పొలం మరియు ఒక ఎద్దు మాత్రమే ఉన్నాయి. ఒక సంవత్సరం గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. రాము దగ్గర ఉన్న డబ్బు అంతా అయిపోయింది. తన కుటుంబాన్ని ఎలా పోషించాలో తెలియక అతను చాలా ఆందోళన చెందాడు.
ఒకరోజు, గ్రామంలోని ఒక పెద్దాయన తన విలువైన బంగారు గడియారాన్ని పోగొట్టుకుని వెతుకుతుండటం రాము చూశాడు. నేలపై పడి ఉన్న ఆ గడియారాన్ని రాము తీసుకున్నాడు. ఒక క్షణం అతని మనసులో ఇలాంటి ఆలోచన వచ్చింది, 'నేను చాలా పేదవాడిని, ఈ గడియారాన్ని అమ్మితే నా కుటుంబానికి తిండి దొరుకుతుంది.' పేదరికాన్ని సాకుగా చూపి తప్పు చేయాలని అతని మనసు ఊహించింది.
కానీ వెంటనే అతని మనస్సాక్షి అతన్ని హెచ్చరించింది. 'పేదవాడిని అని చెప్పి తప్పు చేయడం సరికాదు, అది నన్ను ఇంకా దారిద్య్రంలోకి నెట్టేస్తుంది' అని అతను గ్రహించాడు. అతను ఆ గడియారాన్ని ఆ పెద్దాయనకు తిరిగి ఇచ్చేశాడు. రాము నిజాయితీకి మెచ్చిన ఆ పెద్దాయన, రాము పొలానికి కావాల్సిన విత్తనాలు మరియు ఎరువులు ఇచ్చి సహాయం చేశారు.
కొద్ది రోజుల్లో వర్షాలు పడ్డాయి, రాము పొలం పచ్చగా కళకళలాడింది. అతను తప్పు దారిలో వెళ్తే, మరింత కష్టాల్లో పడేవాడు.
