ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜಮೀನು ಮತ್ತು ಒಂದು ಎತ್ತು ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಮಲ್ಲಪ್ಪನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಹಣವೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು. ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಲಹುವೆ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಅವನನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಚಿನ್ನದ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮಲ್ಲಪ್ಪ ನೋಡಿದನು. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡನು. 'ನಾನು ತುಂಬಾ ಬಡವನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಈ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಮಾರಿ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಬಹುದು' ಎಂದು ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಆಸೆ ಪಟ್ಟಿತು. ಬಡತನವನ್ನು ನೆಪವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಪ್ಪು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.
ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯು ಅವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು. 'ಬಡವನೆಂದು ಹೇಳಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ, ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಳಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು. ಅವನು ಆ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಆ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಮರಳಿಸಿದನು. ಮಲ್ಲಪ್ಪನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಮೆಚ್ಚಿದ ಆ ಹಿರಿಯರು, ಅವನ ಕೃಷಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಬೀಜ ಮತ್ತು ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ನೀಡಿದರು.
ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮಳೆ ಬಂದಿತು, ಮಲ್ಲಪ್ಪನ ಜಮೀನು ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಾಯಿತು. ತಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಬದಲು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಜೀವನ ಸುಖಮಯವಾಯಿತು.
