ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய நிலமும், ஒரு மாட்டு வண்டியும் மட்டுமே இருந்தன. ஒருமுறை கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மாறனின் சேமிப்பு அனைத்தும் தீர்ந்துவிட்டது. அவன் மிகவும் கவலையடைந்தான்.
ஒரு நாள், ஊர் பெரியவர் ஒருவர் ஒரு விலை உயர்ந்த தங்கக் கடிகாரத்தை தொலைத்துவிட்டு வருவது மாறன் பார்த்தான். அந்த கடிகாரம் தரையில் கிடப்பதைக் கண்ட மாறன், 'நான் மிகவும் ஏழை, என் குடும்பத்தை காப்பாற்ற இந்தத் தங்கத்தை விற்றுவிடலாமா?' என்று தனக்குள் நினைத்தான். வறுமையை ஒரு சாக்காக வைத்துக்கொண்டு, அந்தத் தங்கத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவிடலாம் என்று அவன் மனம் ஆசைப்பட்டது.
ஆனால், அடுத்த நிமிடம் அவனது மனசாட்சி அவனைத் தடுத்தது. 'ஏழை என்று சொல்லித் திருடுவது சரியல்ல, அது என்னை இன்னும் மோசமான நிலைக்குத் தள்ளும்' என்று அவன் உணர்ந்தான். அவன் அந்த கடிகாரத்தை பெரியவரிடம் ஒப்படைத்தான். பெரியவர் மகிழ்ச்சியடைந்து, மாறனின் நேர்மையைப் பாராட்டி, அவனது விவசாயத்திற்குத் தேவையான விதைகளையும் உரைகளையும் பரிசாக வழங்கினார்.
சில மாதங்களில் மழை பெய்தது, மாறனின் நிலம் செழித்தது. அவன் நேர்மையாக இருந்ததால், அவனுக்குத் தேவையான உதவி தானாகவே வந்தது. அவன் ஏழையாக இருந்தபோது செய்த தவறாக இருந்தால், அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் வறுமையிலேயே இருந்திருப்பான்.
