ఒక అందమైన గ్రామంలో అరుణ్ అనే వృద్ధుడు ఉండేవారు. ఆయన గొప్ప విజ్ఞాని మాత్రమే కాదు, చాలా ధనవంతుడు కూడా. కానీ ఆయన తన సంపదను కేవలం తన కోసం మాత్రమే దాచుకోలేదు.
ఒక సంవత్సరం గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. గ్రామంలోని చెరువు ఎండిపోవడం మొదలైంది. ప్రజలు చాలా ఇబ్బంది పడుతున్నారు. ఇది చూసిన అరుణ్, తన దగ్గర ఉన్న డబ్బుతో గ్రామంలో కొత్త బావులను తవ్వించాలని మరియు చెరువును లోతుగా తవ్వించాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
ఆయన స్నేహితుడు మణి, "అరుణ్, నీ దగ్గర ఉన్న ఇంత డబ్బును ఎందుకు ఖర్చు చేస్తున్నావు? దీనితో నువ్వు చాలా సుఖంగా ఉండొచ్చు కదా?" అని అడిగాడు.
అరుణ్ చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నారు, "మణి, ఒక పెద్ద చెరువు ఎలాగైతే దాహంతో ఉన్నవారికి నీటిని అందిస్తుందో, అలాగే ఒక జ్ఞాని యొక్క సంపద కూడా లోక కళ్యాణం కోసం ఉపయోగపడినప్పుడే దానికి సార్థకత లభిస్తుంది. నా సంపద ఇతరుల కష్టాలను తీర్చినప్పుడే అది నిజమైన సంపద అవుతుంది."
అరుణ్ చేసిన సాయం వల్ల చెరువు మళ్ళీ నిండిపోయింది, గ్రామం అంతా సంతోషంతో నిండిపోయింది. తన సంపదను పంచుతున్న కొద్దీ అది తగ్గడం లేదని, తన పేరు ఆ చెరువులాగే ఊరంతా వ్యాపించిందని అరుణ్ గ్రహించారు.
