ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അരുൺ എന്നൊരു വൃദ്ധൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം വലിയൊരു പണ്ഡിതനും സമ്പന്നനുമായിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ സമ്പത്ത് വെറുതെ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
ഒരിക്കൽ ആ ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. ഗ്രാമത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കുളം വറ്റിപ്പോകാൻ തുടങ്ങി. ജനങ്ങൾ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടിലായി. ഇത് കണ്ട അരുൺ തന്റെ സമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ച് പുതിയ കിണറുകൾ കുഴിക്കാനും കുളം ആഴം കൂട്ടാനും തീരുമാനിച്ചു.
അരുണിന്റെ സുഹൃത്തായ മാധവൻ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു, "അരുൺ, എന്തിനാണ് ഈ പണം ഇത്രയധികം ചെലവാക്കുന്നത്? ഇത് നിനക്ക് വേണ്ടി ഉപയോഗിച്ചാൽ നിനക്ക് വലിയ സുഖമായി ജീവിക്കാമല്ലോ?"
അരുൺ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "മാധവാ, ഒരു വലിയ കുളം എങ്ങനെയാണോ ദാഹിക്കുന്നവർക്ക് വെള്ളം നൽകുന്നത്, അതുപോലെയാണ് ഒരു പണ്ഡിതന്റെ സമ്പത്തും. അത് മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ അതിന് മൂല്യമുണ്ടാകൂ. എന്റെ സമ്പത്ത് മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണീർ തുടയ്ക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴാണ് അത് യഥാർത്ഥ സമ്പത്തായി മാറുന്നത്."
അരുണിന്റെ പ്രവർത്തനത്താൽ കുളം വീണ്ടും നിറഞ്ഞു, ഗ്രാമം സന്തോഷത്തിലായി. തന്റെ സമ്പത്ത് മറ്റുള്ളവർക്കായി നൽകുന്നതിലൂടെ അത് കുറയുന്നില്ലെന്നും, മറിച്ച് തന്റെ പേരും പ്രശസ്തിയും ആ കുളം പോലെ തന്നെ വളരുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.
