ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிரவன் என்ற ஒரு பெரியவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் ஒரு சிறந்த அறிஞர் மட்டுமல்ல, மிகுந்த செல்வந்தரும் கூட. ஆனால், அவர் தனது செல்வத்தை வெறும் சேர்த்து வைப்பதற்காக மட்டும் பயன்படுத்தவில்லை. கிராமத்தில் ஒரு பெரிய ஏரி இருந்தது. அந்த ஏரி வற்றிப்போனால் மக்கள் எவ்வளவு கஷ்டப்படுவார்கள் என்பதை கதிரவன் நன்கு அறிந்திருந்தார்.
ஒரு ஆண்டு கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. கிராமத்து ஏரி மெல்ல மெல்ல வற்றித் தொடங்கியது. மக்கள் பயந்து போயினர். அப்போது கதிரவன் ஒரு முடிவெடுத்தார். தனது சேமிப்பில் இருந்த பணத்தைக் கொண்டு, கிராமத்திற்குத் தேவையான புதிய கிணறுகளைத் தோண்டவும், ஏரியைத் தூர்வாரவும் தொடங்கினார். அவரது நண்பர் மாணிக்கம், "கதிரவா, ஏன் இவ்வளவு செலவு செய்கிறாய்? இந்தத் தங்கம் உன்னுடையது, இதை நீயே வைத்துக்கொள்ளலாமே?" என்று கேட்டார்.
கதிரவன் புன்னகையுடன் சொன்னார், "மாணிக்கம், ஒரு பெரிய ஏரி எப்படித் தாகம் தீர்க்கத் தயங்காமல் தண்ணீரைத் தருகிறதோ, அதுபோலவே, உண்மையான அறிவும் செல்வமும் மற்றவர்களுக்குப் பயன்படும்போதுதான் முழுமையடைகிறது. என் செல்வம் மற்றவர்களின் கண்ணீரைத் துடைக்கப் பயன்படும்போதுதான் அது உண்மையான செல்வமாகிறது."
கதிரவனின் உதவியால் ஏரி மீண்டும் நிரம்பியது. கிராமமே மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது. கதிரவன் தனது செல்வத்தை மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தார், அது ஒருபோதும் குறையவில்லை; மாறாக, அவரது புகழ் அந்த ஏரியைப் போல ஊரெங்கும் பரவியது.
