ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರುಣ್ ಎಂಬ ವಯಸ್ಸಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬಹಳ ಶ್ರೀಮಂತರೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೇವಲ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ.
ಒಮ್ಮೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಖ್ಯ ಕೆರೆಯು ಬತ್ತಿ ಹೋಗತೊಡಗಿತು. ಜನರು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಅರುಣ್, ತಮ್ಮ ಉಳಿತಾಯದ ಹಣವನ್ನು ಬಳಸಿ ಹೊಸ ಬಾವಿಗಳನ್ನು ಅಗೆಯಲು ಮತ್ತು ಕೆರೆಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತ ಮಂಜು ಅರುಣ್ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೇಳಿದನು, "ಅರುಣ್, ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹಣವನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? ಈ ಹಣವನ್ನು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಬಹುದಲ್ಲವೇ?"
ಅರುಣ್ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದರು, "ಮಂಜು, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಯು ಹೇಗೆ ತೃಷೆ ತಣಿಸಲು ನೀರನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿಯ ಸಂಪತ್ತು ಕೂಡ ಲೋಕದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಸಂಪತ್ತು ಇತರರ ಕಷ್ಟವನ್ನು ನೀಗಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು."
ಅರುಣ್ ಅವರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕೆರೆಯು ಮತ್ತೆ ತುಂಬಿತು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷದಿಂದಿದ್ದರು. ಅರುಣ್ ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹಂಚಿದಾಗ ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವರ ಹೆಸರು ಆ ಕೆರೆಯಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿತು.
