ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము అనే దయాగుణం కలిగిన రైతు ఉండేవాడు. అతను ఎప్పుడూ ఇతరులకు సహాయం చేసేవాడు. కానీ ఒక సంవత్సరం తీవ్రమైన కరువు వల్ల సోము పంటలన్నీ దెబ్బతిన్నాయి. అతని దగ్గర ఉన్న ధాన్యం కూడా తగ్గిపోసాగింది. ఇది చూసిన రవి అనే పొరుగువాడు, 'సోము ఇప్పుడు పేదవాడైపోయాడు, ఇక అతను ఎవరికీ సహాయం చేయలేడు' అని ఎగతాళి చేశాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, సోము కొడుకు అఖిల్ పొరపాటున ఒక పేద కూలీ తోటలోని మొక్కలను పాడుచేశాడు. ఆ కూలీ చాలా బాధపడి సోము దగ్గరకు వచ్చాడు. సోము దగ్గర తన కుటుంబానికి సరిపడా ఆహారం కూడా తక్కువగా ఉంది. అయినప్పటికీ, అతను తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి ధాన్యాన్ని ఆ కూలీకి ఇచ్చాడు. అది పెద్ద మొత్తకం కాకపోయినా, ఆ కూలీకి అది ఎంతో ఊరటనిచ్చింది.
ఇది చూసిన రవి, 'నీ దగ్గర తక్కువగా ఉన్నప్పుడు నువ్వు ఎందుకు సహాయం చేస్తున్నావు?' అని అడిగాడు. దానికి సోము శాంతంగా, 'రవి, డబ్బు లేకపోవడం పేదరికం కాదు, సహాయం చేయాలనే తపన లేకపోవడమే నిజమైన పేదరికం. నా దగ్గర ఇప్పుడు ఎక్కువ ఇచ్చే శక్తి లేకపోవచ్చు, కానీ ఇచ్చే మనసు మాత్రం ఎప్పుడూ ఉంటుంది' అని చెప్పాడు.
సోము మాటలు విన్న రవి తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. మనిషి యొక్క గొప్పతనం అతని సంపదలో లేదు, అతని ఉదారతలో ఉందని గ్రహించాడు.
