ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரிய விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மிகவும் அன்பானவர், யாருக்கும் தீங்கு நினைக்கமாட்டார். ஆனால், ஒரு பெரிய வறட்சிக் காலத்தில், சோமுவின் விளைச்சல் மிகவும் குறைந்து போனது. அவரிடம் இருந்த தானியங்கள் அனைத்தும் குறைந்து கொண்டே வந்தன. அதே நேரத்தில், அவரது பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ரவி என்ற ஒரு மனிதர், சோமுவின் கஷ்டத்தைப் பார்த்துவிட்டு, 'அவர் இப்போது ஏழையாகிவிட்டார், இனி அவர் யாருக்கும் உதவ முடியாது' என்று கிண்டலாகச் சொன்னார்.
சில நாட்கள் கழித்து, சோமுவின் சிறிய மகன் முகிலன் ஒரு சிறு தவறு செய்து, ஒரு ஏழைத் தொழிலாளியின் வீட்டுத் தோட்டத்தில் இருந்த செடிகளைத் தெரியாமல் சேதப்படுத்தினான். அந்தத் தொழிலாளி மிகவும் வருத்தத்துடன் சோமுவிடம் வந்தான். சோமுவிடம் இப்போது அதிகப் பணம் இல்லை, ஆனால் அவர் தன் கையில் இருந்த ஒரு சிறிய அளவிலான தானியப் பையை அந்தத் தொழிலாளியிடம் கொடுத்தார். அது சோமுவின் குடும்பத்திற்குத் தேவையான உணவில் ஒரு பகுதிதான். ஆனால், அந்தத் தொழிலாளிக்கு அது ஒரு பெரிய உதவியாக இருந்தது.
ரவி இதைப் பார்த்துவிட்டு, 'உன்னிடம் போதிய வசதி இல்லையென்றால் நீ ஏன் உதவி செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டார். அதற்கு சோமு அமைதியாக, 'உதவி செய்யத் தேவையான செல்வம் மட்டும் போதாது ரவி, உதவி செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணமும், அதைச் செய்யும் மனப்பக்குவமும் தான் முக்கியம். என்னிடம் இப்போது பெரிய அளவில் கொடுக்கத் திறன் இல்லையோ என்னவோ, ஆனால் என் உள்ளம் இன்னும் பிறருக்குத் தரத் தயங்கவில்லை' என்றார்.
சோமுவின் அந்தத் தூய்மையான உள்ளத்தைப் பார்த்த ரவி, தன் தவறை உணர்ந்தார். ஒருவன் எவ்வளவு பெரிய பணக்காரனாக இருக்கிறான் என்பது முக்கியமல்ல, அவன் உதவும் குணத்தை இழந்துவிட்டால் அவன் உண்மையில் ஏழைதான் என்பதை சோமு புரிய வைத்தார்.
