സമാധാനപരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സോമു എന്നൊരു ദയാലുവായ കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരോടും സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്ന ആളായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എന്നാൽ ഒരു വർഷം കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായപ്പോൾ സോമുവിന്റെ കൃഷി നശിച്ചുപോയി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന ധാന്യങ്ങൾ തീരാറായ അവസ്ഥയിലായി. ഇത് കണ്ട അയൽവാസി രവി പറഞ്ഞു, 'സോമു ഇപ്പോൾ പാവപ്പെട്ടവനായിരിക്കുന്നു, ഇനി അദ്ദേഹത്തിന് ആരെയും സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ല.'
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, സോമുവിന്റെ മകൻ അഖിൽ അറിയാതെ ഒരു പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളിയുടെ തോട്ടത്തിലെ ചെടികൾ നശിപ്പിച്ചു. വിഷമിച്ച ആ തൊഴിലാളി സോമുവിന്റെ അടുത്ത് വന്നു പരാതിപ്പെട്ടു. സോമുവിന്റെ കൈവശം സ്വന്തം കുടുംബത്തിന് ആവശ്യമായ ഭക്ഷണം പോലും കുറവായിരുന്നു. എങ്കിലും, അദ്ദേഹം തന്റെ പക്കലുള്ള ചെറിയൊരു ഭാഗം ധാന്യം ആ തൊഴിലാളിക്ക് നൽകി. അത് വലിയൊരു തുകയായിരുന്നില്ലെങ്കിലും ആ തൊഴിലാളിക്ക് അത് വലിയ ആശ്വാസമായി.
ഇതുകണ്ട രവി ചോദിച്ചു, 'നിനക്ക് തന്നെ തികയാത്തപ്പോൾ എന്തിനാണ് മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നത്?' സോമു ശാന്തനായി മറുപടി പറഞ്ഞു, 'രവി, പണമില്ലാത്തതാണ് ദാരിദ്ര്യമല്ല, മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനുള്ള മനസ്സ് ഇല്ലാതാകുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ദാരിദ്ര്യം. എന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ വലിയ സമ്പത്തുണ്ടാവില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകാനുള്ള മനസ്സ് എനിക്കുണ്ട്.'
സോമുവിന്റെ വാക്കുകൾ രവിയെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. ഒരാളുടെ സമ്പത്ത് അളക്കേണ്ടത് പണം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരോടുള്ള കരുണ കൊണ്ടാണ് എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.
