ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಎಂಬ ದಯಾಳು ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಗುಣದವನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಾಗ, ಸೋಮುನ ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ನಾಶವಾದವು. ಅವನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಧಾನ್ಯಗಳೂ ಕೂಡ ಖಾಲಿಯಾಗತೊಡಗಿದವು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ರವಿ ಎಂಬ ನೆರೆಹೊರೆಯವನು, 'ಸೋಮು ಈಗ ಬಡವನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅವನು ಯಾರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಸೋಮುನ ಮಗ ಅಖಿಲ್ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಬಡ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕನ ತೋಟದ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿದನು. ಅತೀವ ದುಃಖಿತನಾದ ಆ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸೋಮು ಬಳಿ ಬಂದನು. ಸೋಮುನ ಬಳಿ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರವೇ ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ, ಅವನು ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಆ ಕಾರ್ಮಿಕನಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಅದು ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಕಾರ್ಮಿಕನಿಗೆ ಅದು ದೊಡ್ಡ ನೆರವಾಯಿತು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ರವಿ, 'ನಿನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಸಾಲದಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಯಾಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೀಯ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಸೋಮು ಶಾಂತವಾಗಿ, 'ರವಿ, ಹಣ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಬಡತನವಲ್ಲ, ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಗುಣ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಇಲ್ಲದಿರುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಬಡತನ. ನನ್ನ ಬಳಿ ಈಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪತ್ತಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದನು.
ಸೋಮುನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ರವಿ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಅವನ ಹಣದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಅವನ ಉದಾರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
