ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు తన తల్లిదండ్రులతో కలిసి నివసించేవాడు. అతని తండ్రి ఒక రైతు. ఒక సంవత్సరం తీవ్రమైన కరువు వల్ల ఆ గ్రామంలో ఆహారానికి చాలా ఇబ్బంది కలిగింది. అర్జున్ కుటుంబం కూడా చాలా కష్టాల్లో పడింది. ఒకరోజు అర్జున్ తన స్నేహితుడు రోహన్ను చూశాడు. రోహన్ ఇతరుల దగ్గర ఆహారం కోసం అడుగుతున్నాడు. 'అర్జున్, మనం కూడా ఇలాగే అడిగి తీసుకోవచ్చు కదా? అది చాలా సులభం కదా?' అని రోహన్ అన్నాడు.
అర్జున్కు ఆకలిగా ఉన్నా, తన తండ్రి చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి. 'నాయనా, ఇతరుల ముందు చేయి చాచడం వల్ల మన ఆత్మగౌరవం పోతుంది. మనకు దొరుకుతుంది అని ఇతరుల దగ్గర అడిగి తీసుకోవడం కంటే, మన దగ్గర ఉన్నదానిని ఇతరులకు ఇవ్వడం గొప్ప విషయం' అని తండ్రి చెప్పేవారు.
ఆ రోజు సాయంత్రం, ఇంట్లో చాలా తక్కువ ఆహారం ఉన్నప్పటికీ, అర్జున్ తల్లి పక్కనే ఉన్న ఒక వృద్ధురాలికి కొంచెం ఆహారం ఇచ్చింది. ఇతరుల దగ్గర అడిగి తీసుకోవడం ఎంత తప్పుో, మన దగ్గర ఉన్నదానిని ఇతరులకు ఇవ్వడం ఎంత గొప్పదో అర్జున్ ఆ రోజు అర్థం చేసుకున్నాడు. కరువు పోయిన తర్వాత, అర్జున్ పెద్దయ్యాక ఎప్పుడూ ఇతరులకు సహాయం చేసే గొప్ప మనిషిగా పేరు తెచ్చుకున్నాడు.
