ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಪೋಷಕರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ತಂದೆ ಒಬ್ಬ ರೈತ. ಒಂದು ವರ್ಷ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರದ ಕೊರತೆಯಾಯಿತು. ಅರ್ಜುನನ ಕುಟುಂಬವೂ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ, ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ರೋಹನ್ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವವರಿಂದ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದನು. 'ಅರ್ಜುನ್, ನಾವು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಕೇಳಬಾರದು? ಇದು ಸುಲಭವಾದ ದಾರಿ ಅಲ್ವೇ?' ಎಂದು ರೋಹನ್ ಕೇಳಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಹಸಿವಿತ್ತು, ಆದರೆ ತನ್ನ ತಂದೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು. 'ಮಗನೇ, ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಕೇಳುವುದು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಕುಸಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿ ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವುದನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ನೀಡುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ.'
ಅಂದು ಸಂಜೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ಧಾನ್ಯವಿದ್ದರೂ, ಅರ್ಜುನನ ತಾಯಿ ಅದನ್ನು ಹಸಿವಿನಿಂದಿದ್ದ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ವೃದ್ಧೆಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೀಡಿದರು. ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಕೇಳಿ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಇತರರಿಗೆ ನೀಡುವ ಗುಣವೇ ದೊಡ್ಡದು ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಅಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಬರಗಾಲ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಅರ್ಜುನ್ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಗುಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು.
