ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். மாறனின் தந்தை ஒரு விவசாயி. ஒருமுறை கடும் வறட்சியால் விளைச்சல் பாதிக்கப்பட்டு, அந்த ஊரில் உணவுத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது. மாறனின் குடும்பமும் மிகவும் கஷ்டப்பட்டது. ஒரு நாள், மாறன் தன் நண்பன் கதிர் என்பவனைக் கண்டான். கதிர் மற்றவர்களிடம் கையேந்தி உணவு கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். 'மாறன், நாம் ஏன் மற்றவர்களிடம் கேட்டுப் பெறக்கூடாது? அது நமக்குக் கிடைக்கும் ஒரு வழி அல்லவா?' என்று கதிர் கேட்டான்.
மாறன் சற்று யோசித்தான். அவனது பசியும், குடும்பத்தின் கஷ்டமும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஆனால், அவன் தன் தந்தையிடம் கேட்ட ஒரு விஷயத்தை நினைத்துப் பார்த்தான். 'மகனே, கையேந்துவது தற்காலிகத் தீர்வுதான், ஆனால் அது நம் சுயமரியாதையை அழித்துவிடும். பிறரிடம் கேட்பதை விட, நம்மிடம் இருப்பதை மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்பதே மேலானது' என்று அவர் கூறியிருந்தார்.
அன்று மாலை, மாறனின் அம்மா வீட்டில் இருந்த ஒரு சிறிய அளவு தானியத்தை எடுத்து, பக்கத்து வீட்டில் இருந்த வயதான பாட்டியிடம் கொடுத்தார். 'உங்களுக்குத் தேவை இருந்தால் தாராளமாகக் கேளுங்கள், ஆனால் மற்றவர்களிடம் கையேந்திப் பெறுவதை விட, நம் உழைப்பால் வந்ததை மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்பதே பெருமை' என்று மாறனின் தந்தை சொன்னார். மாறன் அந்தத் தருணத்தில் உணர்ந்தான்: மற்றவர்களிடம் பிச்சை எடுப்பது எவ்வளவு தவறோ, அதே அளவு மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்பது எவ்வளவு உயர்ந்ததோ! வறட்சி நீங்கியதும், மாறன் தன் உழைப்பால் முன்னேறி, எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவனானான்.
