ఒక చిన్న గ్రామంలో లియో అనే బాలుడు మరియు అతని తండ్రి శామ్యూల్ నివసించేవారు. శామ్యూల్ ఒక రైతు. ఒక సంవత్సరం కరువు వల్ల వారి ఇంట్లో ఉన్న ధాన్యం చాలా తగ్గిపోయింది. ఒక సాయంత్రం, ఆకలితో, అలసటతో ఉన్న ఒక వృద్ధుడు వారి ఇంటి తలుపు వద్దకు వచ్చారు.
లియో పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి తన తండ్రితో, "నాన్నగారు, ఆ తాతయ్య చాలా ఆకలిగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తున్నారు, మనం వారికి ఆహారం ఇవ్వవచ్చా?" అని అడిగాడు. శామ్యూల్ మనసులో ఒక క్షణం సందేహం కలిగింది. 'మన దగ్గర చాలా తక్కువ ఉంది, ఏమీ లేదని చెప్పి వారిని పంపేయాలా?' అని ఆయన ఆలోచించారు.
కానీ, లియో కళ్ళలోని అమాయకత్వాన్ని చూసి శామ్యూల్ మనసు మారింది. "లియో, మన దగ్గర తక్కువ ఉన్నా సరే, 'నా దగ్గర ఏమీ లేదు' అని అబద్ధం చెప్పి తప్పించుకోకూడదు. ఉన్నదానిని పంచుకోవడమే నిజమైన గొప్పతనం," అని చెప్పారు. శామ్యూల్ తన భోజనంలో కొంత భాగాన్ని ఆ వృద్ధుడికి ఇచ్చారు. ఆ వృద్ధుడి ముఖంలో చిరునవ్వు చూసి లియో ఎంతో సంతోషించాడు. గొప్పతనం అంటే సంపద కాదు, ఉదారత అని అతను తెలుసుకున్నాడు.
