ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ലിയോ എന്ന ബാലനും അവന്റെ പിതാവ് സാമുവലും താമസിച്ചിരുന്നു. സാമുവൽ ഒരു കർഷകനായിരുന്നു. ഒരു വർഷം കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായപ്പോൾ അവരുടെ വീട്ടിലെ ഭക്ഷണശേഖരം വളരെ കുറഞ്ഞുപോയി. ഒരു വൈകുന്നേരം, വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് തളർന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ അവരുടെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്നു.
ലിയോ ഓടിപ്പോയി അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു, "അച്ഛാ, ആ വൃദ്ധന് വിശക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു, നമുക്ക് അദ്ദേഹത്തിന് ഭക്ഷണം നൽകാൻ കഴിയുമോ?" സാമുവലിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു നിമിഷം ആശങ്ക തോന്നി. 'നമ്മുടെ പക്കൽ അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് മാത്രമേ ഭക്ഷണമുള്ളൂ, ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തെ ഒഴിവാക്കിയാലോ?' എന്ന് അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു.
എന്നാൽ, ലിയോയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് മാറി. "ലിയോ, നമ്മുടെ പക്കൽ കുറവായിരിക്കാം, പക്ഷേ 'ഒന്നുമില്ല' എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നത് നല്ലതല്ല. ഉള്ളത് പങ്കുവെക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ മഹത്വം," എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. സാമുവൽ തന്റെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ പകുതി ആ വൃദ്ധന് നൽകി. ആ വൃദ്ധന്റെ പുഞ്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ലിയോയുടെ മനസ്സിൽ വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. പണമല്ല, മറിച്ച് വലിയ മനസ്സാണ് ഒരാളെ മഹാനാക്കുന്നത് എന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
