ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ಸಮುವಲ್ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಮುವಲ್ ಒಬ್ಬ ರೈತ. ಒಂದು ವರ್ಷ ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬರಗಾಲ ಬಂದಾಗ, ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರದ ಸಂಗ್ರಹವು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಣಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು ಅವರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದರು.
ಲಿಯೋ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ, "ಅಪ್ಪಾ, ಆ ವೃದ್ಧರು ತುಂಬಾ ಹಸಿದಿದ್ದಾರೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ, ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡಬಹುದೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಸಮುವಲ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸಂಕೋಚವಾಯಿತು. 'ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವುದು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ, ನಾವು ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡಬಹುದೇ?' ಎಂದು ಅವರು ಯೋಚಿಸಿದರು.
ಆದರೆ, ಲಿಯೋನ ಮುಗ್ಧ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಸಮುವಲ್ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಯಿತು. "ಲಿಯೋ, ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದರೂ, 'ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಸಮುವಲ್ ತಮ್ಮ ಆಹಾರದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಆ ವೃದ್ಧರಿಗೆ ನೀಡಿದರು. ಆ ವೃದ್ಧರ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಲಿಯೋನ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ ಬಂದಿತು. ದೊಡ್ಡ ಗುಣ ಎಂದರೆ ಹಣವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಉದಾರ ಮನಸ್ಸು ಎಂದು ಅವನು ಅಂದು ಕಲಿತನು.
