ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை சோமுவும் வசித்து வந்தனர். சோமு ஒரு சிறிய விவசாயி. ஒருமுறை கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. கதிர் மற்றும் அவனது குடும்பத்திடம் இருந்த தானியங்கள் மிகக் குறைவாகவே இருந்தன. ஒரு நாள் மாலை, ஒரு வயதான முதியவர் தாகத்தாலும் பசியாலும் சோர்ந்து போய் அவர்கள் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றார்.
கதிர் தன் தந்தையிடம் ஓடிச் சென்று, "அப்பா, அந்தப் பெரியவர் மிகவும் பசியாகத் தெரிகிறார், அவருக்கு உணவு கொடுக்கலாமா?" என்று கேட்டான். சோமுவின் மனதில் ஒரு நிமிடம் தயக்கம் வந்தது. நம்மிடம் அடுத்த சில நாட்களுக்கு மட்டுமே உணவு இருக்கிறது என்று அவர் நினைத்தார். 'என்னிடம் ஒன்றும் இல்லை' என்று சொல்லி அந்த முதியவரைத் தவிர்க்கலாமா என்று அவர் மனம் ஒரு கணம் யோசித்தது.
ஆனால், சோமு தன் மகனின் கண்களைப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் ஒரு தூய்மையான அன்பு இருந்தது. சோமு மெல்ல சிரித்துக்கொண்டே, "கதிர், நம்மிடம் குறைவாக இருந்தாலும், இல்லாதது என்று சொல்லிப் பயந்துவிடக் கூடாது. பகிர்ந்து கொடுப்பதே உண்மையான பெருமை" என்றார். சோமு தன் உணவில் பாதியை அந்த முதியவருக்குக் கொடுத்தார். அந்த முதியவர் புன்னகையோடு உணவை உண்டபோது, கதிரின் முகத்தில் ஒரு பெரிய திருப்தி தெரிந்தது. அந்தச் சிறிய செயல், அந்த வீட்டின் மகிழ்ச்சியைப் பலமடங்கு அதிகரித்தது.
