ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా దయాగుణం కలిగినవాడు. ఒకరోజు బడి నుండి ఇంటికి వస్తుండగా, రోడ్డు పక్కన రాఘవ అనే వృద్ధుడు చాలా దిగులుగా కూర్చోవడం చూశాడు. రాఘవ తన డబ్బు ఉన్న సంచి పోగొట్టుకుని చాలా బాధలో ఉన్నాడు.
అర్జున్ ఆయన దగ్గరకు వెళ్లి విషయం తెలుసుకున్నాడు. ఆ వృద్ధుడి కన్నీళ్లు చూసి అర్జున్ మనసు కరిగిపోయింది. తను తెచ్చుకున్న భోజనాన్ని ఆయనకు ఇచ్చాడు. మరుసటి రోజు, తన బొమ్మల కోసం దాచుకున్న డబ్బులో కొంత భాగాన్ని రాఘవ గారికి ఇచ్చి, 'తాతయ్యా, బాధపడకండి, అంతా మంచే జరుగుతుంది' అని ఓదార్చాడు.
అర్జున్ చేసిన ఈ చిన్న సహాయం రాఘవ గారి ముఖంలో చిరునవ్వు తెచ్చింది. కానీ అంతకంటే ముఖ్యంగా, అర్జున్ మనసులో ఒక తెలియని సంతోషాన్ని నింపింది. అర్జున్ మనసులో ఎప్పుడూ కరుణ ఉండటం వల్ల, అతను ఎన్నడూ స్వార్థం లేదా దుఃఖం అనే చీకటి లోకంలో పడలేదు. అతని దయ అతని జీవితాన్ని ఎప్పుడూ వెలుగుతో నింపేసింది.
