ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிர் மிகவும் அன்பானவன். ஒரு நாள், அவன் பள்ளி முடிந்து வரும்போது, ஒரு முதியவர் சாலையோரம் சோகமாக அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தான். அவர் பெயர் மாணிக்கம். அவர் தனது பணப்பையைத் தொலைத்துவிட்டதால் மிகவும் கவலையடைந்திருந்தார்.
கதிர் அவரிடம் சென்று என்ன நடந்தது என்று கேட்டான். மாணிக்கம் தாழ்ந்த நிலையில் இருந்ததை அறிந்த கதிர், தன் கையில் இருந்த மதிய உணவை அவருக்குக் கொடுத்தான். அதுமட்டுமல்லாமல், அடுத்த நாள் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டிய தனது சேமிப்புப் பணத்தில் ஒரு பகுதியைத் தந்து, 'ஐயா, கவலைப்படாதீர்கள், எல்லாம் சரியாகும்' என்று ஆறுதல் கூறினான்.
கதிரின் இந்தச் செயல் மாணிக்கத்தின் மனதில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. கதிர் தன் பொருள்களைப் பகிர்ந்து கொண்டதாலும், மற்றவர் துயரத்தைக் கண்டு வருந்தியதாலும், அவனது முகம் எப்போதும் பிரகாசமாக இருந்தது. கதிரின் அன்பான இதயம் அவனுக்குள் ஒரு அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் தந்தது. அவன் எப்போதுமே இருண்ட அல்லது கவலை நிறைந்த எண்ணங்களுடன் இருந்ததில்லை. அவனது இரக்கம் அவனது வாழ்க்கையை ஒளியால் நிரப்பியது.
