ఒక అందమైన గ్రామంలో ఈథన్ అనే బాలుడు తన తల్లిదండ్రులతో కలిసి నివసించేవాడు. ఆ గ్రామం చివరన శీలాస్ అనే ఒక ముని ఉండేవారు. ఆయన లౌకిక సుఖాలను వదిలివేసి తపస్సు చేసుకుంటున్నారు. ఒకరోజు, ఈథన్ తల్లి క్లారా, కొన్ని తాజా పండ్లు మరియు ఆహారాన్ని తీసుకుని ఆ ముని ఆశ్రమానికి వెళ్లారు. ఈథన్ కూడా ఆమెతో వెళ్ళాడు.
అక్కడికి వెళ్ళాక, శీలాస్ ముని చాలా బలహీనంగా కనిపించారు. తపస్సులో ఉండటం వల్ల ఆయన ఆహారం చాలా తక్కువగా తీసుకుంటున్నారు. క్లారా ఆహారం అందించినప్పుడు, ఆయన ముఖంలో ఒక తెలియని ప్రశాంతత కనిపించింది. ఇది చూసి ఈథన్కు ఆశ్చర్యం వేసింది.
తిరిగి వస్తున్నప్పుడు ఈథన్ అడిగాడు, 'అమ్మా, ఆయన తపస్సు చేస్తున్నారు కదా, మరి మనం ఆయనకు ఎందుకు సహాయం చేస్తున్నాం?' క్లారా నవ్వుతూ ఇలా చెప్పారు, 'నాయనా, ఆయన ప్రపంచాన్ని వదిలి దైవ చింతనలో ఉన్నారు. ఆయన తపస్సులో ఆటంకం కలగకుండా, ఆయనకు అవసరమైన ఆహారాన్ని అందించడం మన బాధ్యత. సన్యాసులకు సేవ చేయడం కూడా ఒక గొప్ప తపస్సే.' అప్పటి నుండి, ఇతరులకు సహాయం చేయడంలోనే నిజమైన సంతోషం ఉందని ఈథన్ తెలుసుకున్నాడు.
