ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഈതൻ എന്ന ബാലൻ തന്റെ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിൽ സമാധാനം തേടി കഴിയുന്ന ശിലസ് എന്ന ഒരു സന്യാസി ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം എല്ലാ ഭൗതിക സുഖങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് തപസ്സിലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ഈതന്റെ അമ്മ ക്ലാര, കുറച്ച് പഴങ്ങളും ഭക്ഷണവും ഒരു പാത്രത്തിൽ കരുതി സന്യാസിയുടെ അടുക്കലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഈതനും അമ്മയോടൊപ്പം പോയി.
അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, ശിലസ് മരച്ചുവട്ടിൽ ശാന്തനായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. തപസ്സിനിടയിൽ അദ്ദേഹം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് വളരെ കുറവായിരുന്നു. ക്ലാര ഭക്ഷണം നൽകിയപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു സംതൃപ്തി കണ്ടു. ഇത് കണ്ടപ്പോൾ ഈതന് ഒരു സംശയം തോന്നി.
തിരികെ വരുമ്പോൾ ഈതൻ ചോദിച്ചു, 'അമ്മേ, അദ്ദേഹം തപസ്സ് ചെയ്യുകയാണല്ലോ, പിന്നെ നമ്മൾ എന്തിനാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ഭക്ഷണം നൽകുന്നത്?' അമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞു, 'മകനേ, അദ്ദേഹം ലോകം ഉപേക്ഷിച്ച് ദൈവത്തെ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ആവശ്യമായ ഭക്ഷണം നൽകി അദ്ദേഹത്തിന്റെ തപസ്സ് തടസ്സമില്ലാതെ നടത്താൻ സഹായിക്കുന്നത് നമ്മുടെ തപസ്സാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി നാം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ വലിയ പുണ്യമാണ്.' അന്നുമുതൽ, മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ കാര്യമാണെന്ന് ഈതൻ മനസ്സിലാക്കി.
