ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். அந்த கிராமத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய ஆசிரமம் இருந்தது. அங்கு முனிவர் கதிரவன் தவம் செய்து வந்தார். அவர் உலக ஆசைகளைத் துறந்து, அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாள், இளங்கோவின் அம்மா மல்லிகா, ஒரு தட்டில் சுடச்சுட உணவும் பழங்களும் வைத்துக்கொண்டு ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். இளங்கோவும் அவரோடு சென்றான்.
ஆசிரமத்திற்குச் சென்றதும், முனிவர் கதிரவன் மிகவும் மெலிந்து போயிருந்தார். அவர் தவம் செய்வதற்காகக் கூடச் சரியாக உண்ணவில்லை. மல்லிகா உணவை வைத்தவுடன், முனிவர் அதை அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்டார். அவர் உணவை உண்டபோது அவர் முகத்தில் ஒரு தெய்வீக ஒளி தெரிந்தது. இளங்கோவிற்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது. முனிவர் செய்த தவம் என்பது காட்டில் அமர்ந்து கண்களை மூடிக்கொள்வது மட்டுமல்ல; அந்தத் தவத்தை நிலைநாட்ட, அவரைப் போன்ற துறவிகளுக்குத் தேவையான உணவையும் வசதிகளையும் செய்து கொடுப்பதும் ஒரு பெரிய தவம் தான்.
வீட்டிற்குத் திரும்பும் வழியில் இளங்கோ கேட்டான், 'அம்மா, முனிவர் தவம் செய்கிறார், நாம் ஏன் அவருக்கு உணவு கொடுக்கிறோம்?' மல்லிகா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'மகனே, அவர்கள் உலக ஆசைகளைத் துறந்து இறைவனைத் தேடுகிறார்கள். அவர்களுக்குத் தேவையான அடிப்படைத் தேவைகளைச் சந்திப்பது, நாம் செய்யும் தவம். அவர்கள் தவம் செய்யத் தடையின்றி இருக்க நாம் செய்யும் இந்த உதவியும் ஒரு வகை தவம் தான்.' அன்று முதல், இளங்கோவும் தன் சிறு வயதிலேயே மற்றவர்களுக்கு உதவும் பண்பை வளர்த்துக்கொண்டான்.
