ఒక దట్టమైన అడవి అంచున అర్జున్ అనే బాలుడు, అతని తాతగారు సోమనాథ్ ఉండేవారు. అర్జున్ చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉండేది—తన కోపాన్ని, భావోద్వేగాలను అదుపులో ఉంచుకోలేకపోయేవాడు. చిన్న సమస్య వచ్చినా అరవటం లేదా ఏడవడం చేసేవాడు.
ఒకరోజు అడవిలో ఒక చిన్న జింక పిల్ల రెండు పెద్ద రాళ్ల మధ్య ఇరుక్కుపోయింది. అది చూసి అడవిలోని జంతువులన్నీ భయపడి పరుగులు తీశాయి. అర్జున్ కూడా భయంతో ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. కానీ తాతగారు మాత్రం చాలా ప్రశాంతంగా ఉన్నారు. ఆయన దీర్ఘంగా శ్వాస తీసుకుని, తన మనసును నిలకడగా ఉంచుకున్నారు. ఎటువంటి ఆందోళన చెందకుండా, చాలా ఓపికగా ఆ రాళ్లను పక్కకు జరిపి జింక పిల్లను రక్షించారు.
'తాతయ్యా, మీరు అంత ప్రశాంతంగా ఎలా ఉండగలిగారు?' అని అర్జున్ అడిగాడు. తాతగారు నవ్వుతూ, 'నాయనా, బయట ప్రపంచం గందరగోళంగా ఉన్నప్పుడు, మన మనసును మనం అదుపులో ఉంచుకోగలిగితేనే మనం నిజమైన శక్తివంతులం అవుతాం. తనను తాను జయించిన వ్యక్తిని లోకమంతా గౌరవిస్తుంది' అని చెప్పారు. ఆ రోజు నుండి అర్జున్ తన మనసును అదుపులో ఉంచుకోవడం నేర్చుకున్నాడు. అతను ప్రశాంతంగా ఉండటం చూసి, అడవిలోని జంతువులు కూడా అతనికి గౌరవం ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాయి.
