ഒരു വലിയ കാടിന്റെ അരികിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ മാധവനും താമസിച്ചിരുന്നു. അർജുൻ നല്ല കുട്ടിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു വലിയ പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു; അവന് തന്റെ ദേഷ്യവും സങ്കടവും നിയന്ത്രിക്കാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും അവൻ നിലവിളിക്കുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം കാട്ടിൽ വെച്ച് ഒരു ചെറിയ മാൻകുട്ടി പാറകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. ഇതുകണ്ട മറ്റ് മൃഗങ്ങൾ പരിഭ്രമിച്ചു ഓടിത്തുടങ്ങി. അർജുനും പേടിച്ച് നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ മാധവൻ ശാന്തനായി നിന്നു. അദ്ദേഹം ദീർഘമായി ശ്വാസം എടുത്ത് മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചു. പരിഭ്രമിക്കാതെ, വളരെ സാവധാനം ആ പാറകൾ നീക്കി മാൻകുട്ടിയെ രക്ഷിച്ചു.
'മുത്തച്ഛാ, നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ ഇത്രയധികം സമാധാനം ലഭിക്കുന്നു?' അർജുൻ ചോദിച്ചു. മാധവൻ പറഞ്ഞു, 'മകനേ, പുറംലോകം ബഹളമയമാകുമ്പോൾ സ്വന്തം മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ ശക്തൻ. സ്വന്തം മനസ്സിനെ കീഴടക്കിയവനെ ലോകം മുഴുവൻ ബഹുമാനിക്കും.' അന്നുമുതൽ അർജുൻ തന്റെ വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിച്ചു. അവൻ ശാന്തനായപ്പോൾ കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങൾ പോലും അവനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കാൻ തുടങ്ങി.
