ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில், இளங்கோ என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். இளங்கோ மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அவனால் தன் கோபத்தையும், ஆசைகளையும் கட்டுப்படுத்தவே முடியாது. ஒரு சிறிய விஷயம் நடந்தால் கூட, அவன் கத்துவான் அல்லது அழுகிறான்.
ஒரு நாள், காட்டில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. விலங்குகள் அனைத்தும் ஒன்று கூடின. அப்போது, ஒரு சிறிய முயல் தவறி ஒரு பெரிய பாறைக்கு அடியில் சிக்கிக்கொண்டது. இதைப் பார்த்ததும் அங்கிருந்த மற்ற விலங்குகள் பயந்து ஓடின அல்லது சத்தமிட்டன. ஆனால், இளங்கோவின் தாத்தா, பெரியவர் மாணிக்கம், பதட்டப்படாமல் மெதுவாக முயல் அருகே சென்றார். அவர் தன் மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விட்டு, அமைதியாகச் செயல்பட்டார். அவர் பதற்றப்படாமல், மெதுவாகப் பாறையை நகர்த்தி முயலை மீட்டெடுத்தார்.
அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர். 'தாத்தா, உங்களுக்கு எப்படி இவ்வளவு நிதானம் வந்தது?' என்று இளங்கோ கேட்டான். தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, 'தம்பி, உலகம் நம்மைத் தள்ளாடும் போது, நம் மனதை நாம் அடக்கக் கற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே நாம் உண்மையான வலிமை பெற முடியும். நம் உணர்ச்சிகளுக்கு நாம் அடிமையாகாமல் இருப்பதே மிகப்பெரிய வெற்றி' என்றார். அன்று முதல், இளங்கோ தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்தப் பழகினான். அவன் அமைதியாக இருந்ததைக் கண்டு, காட்டில் உள்ள மற்ற விலங்குகளும் அவனிடம் அன்பும் மரியாதையும் காட்டத் தொடங்கின.
