ఒక అందమైన గ్రామంలో లియో అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. ఆ గ్రామంలో సైలస్ అనే వ్యక్తి ఉండేవాడు. అతను ఎప్పుడూ తెల్లని బట్టలు ధరించి, లోక ఆశలన్నీ వదిలేసిన సన్యాసిలా నటిస్తూ ఉండేవాడు. గ్రామస్తులందరూ అతడిని ఎంతో గౌరవించేవారు.
కానీ సైలస్ మనసులో మాత్రం ధనం మరియు కీర్తి పట్ల విపరీతమైన ఆశ ఉండేది. ఒక సంవత్సరం గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. పంటలు పండక ప్రజలు ఆకలితో అలమటించారు. సహాయం కోసం ప్రజలు సైలస్ దగ్గరకు వెళ్లారు. అప్పుడు సైలస్ చాలా ప్రశాంతంగా, 'నేను అన్ని భౌతిక సుఖాలను వదిలేశాను, నా దగ్గర ఇవ్వడానికి ఏమీ లేదు' అని చెప్పాడు. కానీ సైలస్ తన వెనుక దాచుకున్న బంగారు నాణేల సంచిని గట్టిగా పట్టుకోవడం లియో గమనించాడు. అతను సన్యాసిలా నటించడం కేవలం తన సంపదను కాపాడుకోవడానికే అని లియోకి అర్థమైంది.
అదే సమయంలో, లియో తాతయ్య తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి ధాన్యాన్ని కూడా ఆకలితో ఉన్నవారికి పంచిపెట్టారు. ఆయన మనసు నిజంగానే దయతో నిండి ఉంది. చివరికి సైలస్ నటన గ్రామస్తులందరికీ తెలిసిపోయింది. మనసులో ఆశలు ఉంచుకుని, బయట సన్యాసిలా నటిచేవారు అత్యంత కఠిన హృదయం కలవారని వారు గ్రహించారు.
