ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். அந்தக் கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு மனிதர் இருந்தார். அவர் எப்போதும் வெள்ளை ஆடை அணிந்து, முகத்தில் அமைதியான பாவனையை வைத்துக்கொண்டு, உலக ஆசைகளைத் துறந்துவிட்டதாகக் காட்டிக்கொள்வார். மக்கள் அவரைப் பார்த்துப் போற்றி வணங்கினார்கள். ஆனால், உண்மை என்னவென்றால், சோமுவின் உள்ளம் ஆசைகளால் நிறைந்திருந்தது. அவர் மற்றவர்களுக்குத் தானம் செய்வதைப் போல நடித்தாலும், தன் மனதில் எப்போதும் பணத்தையும் புகழையும் மட்டுமே நினைப்பார்.
ஒரு நாள், கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மக்கள் பசியால் வாடினர். கதிர் பார்த்தான், சோமு ஒரு பெரிய உணவகம் நடத்துவது போலவும், ஏழைகளுக்குத் தானம் செய்வது போலவும் நடித்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால், உண்மையில் அவர் தன் சேமிப்பைப் பாதுகாப்பதிலேயே குறியாக இருந்தார். கதிரின் தாத்தா அவரிடம், 'சோமு அவர்களே, மக்களுக்கு உதவி செய்யுங்கள்' என்றார். அதற்கு சோமு, 'நான் உலக ஆசைகளைத் துறந்துவிட்டேன், அதனால் எதையும் கொடுக்க முடியாது' என்று மிகத்端மான குரலில் கூறினார். ஆனால் அவர் கண்கள் பணத்தின் மீதுதான் இருந்தன.
அதே நேரத்தில், கதிரின் தாத்தா தனது சிறிய நிலத்தில் இருந்த மிகக் குறைந்த தானியங்களையும் ஊர் மக்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்தார். தாத்தாவுக்குப் பெரிய ஆசைகள் எதுவும் இல்லை, அவர் உண்மையாகவே மற்றவர்களின் துயரம் கண்டு வருந்தினார். இறுதியில், சோமுவின் போலித்தனம் ஊர் மக்களால் கண்டறியப்பட்டது. அவர் துறவி போல நடித்தாலும், அவர் உள்ளம் மிகவும் கடினமானது என்பதை மக்கள் உணர்ந்தனர். உண்மையான துறவி ஆசையைத் துறப்பவர் அல்ல, ஆசையைத் துறந்த மனத்தோடு பிறருக்கு உதவுபவர் என்பதே கதிரின் தாத்தா கற்றுக்கொடுத்த பாடம்.
