ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అర్జున్ ఎప్పుడూ చాలా శుభ్రంగా ఉండేవాడు. ప్రతిరోజూ స్నానం చేసేవాడు, బట్టలు కూడా చాలా నీట్ గా ఉంచుకునేవాడు. ఊరి జనం అతన్ని చూసి, 'అర్జున్ ఎంత శుభ్రంగా ఉంటాడో!' అని మెచ్చుకునేవారు.
ఒకరోజు, ఇంట్లో ఆడుకుంటున్నప్పుడు అర్జున్ తెలియక తన తండ్రి యొక్క చెక్క పెట్టెను తగిలించి, అందులోని ఒక చిన్న బంగారు నాణేన్ని పోగొట్టుకున్నాడు. భయంతో అర్జున్ తన తండ్రి అడిగినప్పుడు, 'నాకు తెలియదు' అని అబద్ధం చెప్పాడు.
ఆ రాత్రి అర్జున్కు నిద్ర పట్టలేదు. అతను స్నానం చేసి శరీరాన్ని శుభ్రం చేసుకున్నప్పటికీ, తన మనసులో ఏదో అపరిశుభ్రత ఉన్నట్లు అతనికి అనిపించింది. మనసు చాలా భారంగా ఉంది. మరుసటి రోజు ఉదయం, అర్జున్ తన తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లి, 'నాన్నగారు, నన్ను క్షమించండి, ఆ నాణేన్ని పోగొట్టుకుంది నేనే' అని నిజం చెప్పాడు.
నిజం చెప్పగానే, అర్జున్ మనసులోని భారం అంతా పోయింది. అతను చాలా తేలికగా, సంతోషంగా అనిపించింది. శరీరాన్ని శుభ్రం చేయడానికి నీరు సరిపోతుంది, కానీ మనసును శుభ్రం చేయడానికి నిజాయితీ మాత్రమే కావాలని అర్జున్ తెలుసుకున్నాడు.
