ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ತುಂಬಾ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿದ್ದನು. ಪ್ರತಿದಿನ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಅರ್ಜುನ್ ಎಷ್ಟು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ!' ಎಂದು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅರ್ಜುನ್ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತട്ടി, ಅದರಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಹೆದರಿದ ಅರ್ಜುನ್, ತಂದೆ ಕೇಳಿದಾಗ, 'ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು.
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅರ್ಜುನಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಅಶುದ್ಧತೆ ಇರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ಅಪ್ಪಾ, ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಆ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ನಾನೇ' ಎಂದು ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದನು.
ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರವೆಲ್ಲಾ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಹಗುರ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದನು. ದೇಹವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲು ನೀರು ಸಾಕು, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲು ಸತ್ಯವೊಂದೇ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
