ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും വളരെ വൃത്തിയുള്ളവനായിരുന്നു. എന്നും കുളിക്കുകയും നല്ല വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ അവനെ കാണുമ്പോൾ, 'അർജുൻ എത്ര നല്ല വൃത്തിയുള്ള കുട്ടിയാണ്!' എന്ന് പറയും.
ഒരിക്കൽ, വീട്ടിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അർജുൻ അറിയാതെ തന്റെ അച്ഛന്റെ മരപ്പെട്ടിയോടിച്ച് ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണനാണയം നഷ്ടപ്പെടുത്തി. പേടിച്ചുപോയ അർജുൻ, അച്ഛൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, 'ഞാൻ കണ്ടില്ല' എന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി അർജുന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ നല്ലപോലെ കുളിച്ചിരുന്നു, ശരീരം വൃത്തിയുള്ളതായിരുന്നു, എങ്കിലും മനസ്സ് ഒരുതരം അഴുക്ക് പുരണ്ടതുപോലെ അവന് തോന്നി. ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവൻ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് സത്യം പറഞ്ഞു: 'അച്ഛാ, ഞാൻ ആണ് ആ നാണയം കളഞ്ഞത്, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.'
സത്യം പറഞ്ഞ ഉടനെ അവന്റെ മനസ്സിന്റെ ഭാരം മാറി. അവൻ പഴയതിനേക്കാൾ സന്തോഷവാനായി മാറി. ശരീരം വൃത്തിയാക്കാൻ വെള്ളം മതിയാകും, എന്നാൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ സത്യം മാത്രമേ ആവശ്യമുള്ളൂ എന്ന് അർജുൻ മനസ്സിലാക്കി.
