ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் எப்போதும் சுத்தமாக இருப்பான். தினமும் குளிப்பான், துணிகளைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பான். அதனால் ஊர் மக்கள் அவனைப் பார்த்தால் 'எவ்வளவு சுத்தமான பையன்!' என்று புகழ்வார்கள். ஆனால், ஒரு நாள் ஒரு பெரிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. கதிரின் தந்தை ஒரு அழகான மரப்பெட்டியைச் சமையலறையில் வைத்திருந்தார். விளையாடிக்கொண்டிருந்த கதிர் தெரியாமல் அந்தப் பெட்டியைத் தட்டிவிட்டு, அதில் இருந்த ஒரு சிறிய தங்கக் காசினைத் தவறவிட்டான். பயந்துபோன கதிர், தன் தந்தை கேட்டபோது, 'தெரியவில்லையே!' என்று பொய் சொன்னான்.
அன்று இரவு கதிரால் நிம்மதியாகத் தூங்கவே முடியவில்லை. அவன் உடல் சுத்தமாக இருந்தாலும், உள்ளுக்குள் ஒரு அழுக்கு படிந்திருப்பது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் மனம் பாரமாக இருந்தது. மறுநாள் காலை, கதிர் தன் தந்தையிடம் சென்று, 'அப்பா, நான் தான் தெரியாமல் காசைத் தவறவிட்டேன், மன்னித்துவிடுங்கள்' என்று உண்மையைச் சொன்னான். உண்மையைச் சொன்னவுடன், கதிரின் மனதில் இருந்த பாரம் அப்படியே காணாமல் போனது. அவன் முகம் முன்பை விட பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. உடல் சுத்தத்திற்குத் தண்ணீர் போதும், ஆனால் மனத் தூய்மைக்கு உண்மை மட்டுமே மருந்து என்பதை கதிர் அன்று புரிந்து கொண்டான்.
