ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. అర్జున్ చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక చెడు అలవాటు ఉండేది. ఆటల్లో బోర్ కొట్టినప్పుడు లేదా కోపం వచ్చినప్పుడు, అతను చిన్న చిన్న పురుగులను లేదా కీటకాలను పట్టుకుని చంపేసేవాడు. ఒకరోజు, ఒక అందమైన సీతాకోకచిలుకను చూసి, దాన్ని పట్టుకుని, అది తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే నవ్వుతూ గట్టిగా నొక్కివేసాడు.
ఇది గమనించిన తాతయ్య అర్జున్ను దగ్గరకు పిలిచారు. 'అర్జున్, నువ్వు అలా ఎందుకు చేశావు?' అని అడిగారు.
'అది కేవలం ఒక సీతాకోకచిలుక మాత్రమే కదా తాతయ్య?' అని అర్జున్ నిర్లక్ష్యంగా అన్నాడు.
తాతయ్య నెమ్మదిగా ఇలా చెప్పారు, 'అర్జున్, ఒక మనిషి మనసు ఎంత గొప్పదో అతను ప్రాణుల పట్ల చూపే ప్రవర్తన ద్వారా తెలుస్తుంది. ప్రాణాలను హింసించడంలో లేదా చంపడంలో ఆనందం పొందే వారి మనస్తత్వం చాలా తక్కువ స్థాయిది. ప్రతి ప్రాణికి ప్రాణం ఉంటుందని, అది కూడా నొప్పిని అనుభవిస్తుందని అర్థం చేసుకునేవాడే నిజమైన మనిషి.'
తాతయ్య మాటలు అర్జున్ మనసును తాకాయి. అప్పటి నుండి, అతను చిన్న చీమను కూడా తొక్కకుండా జాగ్రత్తగా నడవడం నేర్చుకున్నాడు. ప్రాణుల పట్ల ప్రేమ చూపడం వల్ల అతని మనసుకు ఎంతో ప్రశాంతత లభించింది.
