ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಜ್ಜ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಚುರುಕಾದ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಆಟವಾಡುವಾಗ ಬೇಸರವಾದರೆ ಅಥವಾ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದರೆ, ಅವನು ಸಣ್ಣ ಕೀಟಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಹುಳುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ಅವನು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಚಿಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅದು ಹಾರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ನಗುತ್ತಿದ್ದನು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಅಜ್ಜ ಅರ್ಜುನ್ನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕರೆದರು. 'ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
'ಅದು ಬರಿ ಒಂದು ಚಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲವೇ ಅಜ್ಜ?' ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ಅಜ್ಜ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಉನ್ನತವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅವನು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ತೋರುವ ವರ್ತನೆಯಿಂದ ತಿಳಿಯಬಹುದು. ಜೀವಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನೋವು ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಕಾಣುವವರ ಮನಸ್ಸು ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯೂ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಮನುಷ್ಯ.'
ಅಜ್ಜನ ಮಾತುಗಳು ಅರ್ಜುನ್ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟಿದವು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ನೋಯಿಸದೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನಡೆಯಲು ಕಲಿತನು. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸಿದಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿಜವಾದ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.
