ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. தன் விளையாட்டுப் பொருட்களுக்காகவோ அல்லது சலிப்புத் தட்டினால் கூட, சிறிய பூச்சிகளையும் வண்டுகளையும் அவன் கொன்றுவிடுவான். ஒரு நாள், அவன் ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சியைப் பிடிக்க முயன்று, அது தன் கையில் சிக்கியதும் அதைத் தட்டிவிட்டான். அது கீழே விழுந்து துடித்ததைக் கண்டு அவன் சிரித்தான்.
அதை கவனித்த தாத்தா, கதிரை அருகில் அழைத்தார். 'கதிர், நீ ஏன் அப்படி செய்தாய்?' என்று கேட்டார். கதிர், 'அது வெறும் ஒரு பூச்சிதானே தாத்தா?' என்றான்.
தாத்தா மென்மையாகச் சொன்னார், 'கதிர், ஒருவன் எதைக் கொல்கிறானோ, அதை வைத்து அவன் மனதின் தரத்தை அறியலாம். ஒரு உயிருக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதில் மகிழ்ச்சி காண்பவன், உள்ளத்தில் கருணையைத் தொலைத்துவிட்டான் என்று அர்த்தம். மற்ற உயிர்களின் வலியைப் புரிந்து கொள்ளும் மனம் இருந்தால் மட்டுமே நாம் உண்மையான மனிதர்களாக வளர முடியும்.'
தாத்தா சொன்ன வார்த்தைகள் கதிரின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அன்று முதல், அவன் ஒரு சிறு எறும்பு கூடத் தெரியாமல் கடந்து செல்லக் கற்றுக்கொண்டான். உயிர்கள் மீது அன்பு காட்டியபோதுதான் அவனது மனம் நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் கண்டது.
