ఒక దట్టమైన అడవి అంచున కవి అనే యువకుడు నివసించేవాడు. జీవిత సత్యం కోసం, మనశ్శాంతి కోసం అతను అడవిలో తపస్సు చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అతని వద్ద కేవలం ఒక చిన్న వస్త్రం, ఒక కర్ర గిన్నె మాత్రమే ఉన్నాయి. 'నా దగ్గర ఏమీ లేకపోవడం వల్ల నా మనసు ఎక్కడికీ చెల్లకుండా ఉంది' అని అతను సంతోషంగా ఉండేవాడు.
కొన్ని నెలల తర్వాత, ఒక వ్యాపారి అక్కడికి వచ్చాడు. కవి యొక్క ప్రశాంతతను చూసి ముగ్ధుడైన ఆ వ్యాపారి, అతనికి ఒక సంచి నిండా బంగారు నాణేలను బహుమతిగా ఇచ్చాడు. 'ఇకపై నువ్వు కష్టపడాల్సిన అవసరం లేదు, దీనితో సుఖంగా జీవించు' అని చెప్పాడు.
బంగారం రాగానే కవి మనసు మారిపోయింది. 'ఈ బంగారంతో ఒక మంచి ఇల్లు కట్టుకోవచ్చు, మంచి బట్టలు కొనుక్కోవచ్చు' అని ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు. అతని తపస్సు, ప్రశాంతత అన్నీ క్రమంగా మాయమైపోయాయి. అతని దృష్టి అంతా ఆ ధనం మీదకు మళ్లింది. అతను వెతుకుతున్న శాంతి పోయి, మళ్ళీ లోకపు చింతలతో నిండిపోయాడు.
అప్పుడు కవికి అర్థమైంది: నిజమైన తపస్సు అంటే ఏదీ ఆశించకుండా ఉండటం. ఏదైనా సొంతం చేసుకున్నప్పుడు, మన లక్ష్యం నుండి మన మనసు తప్పుకుంటుంది. వస్తువులు మనల్ని మన మార్గం నుండి పక్కకు మళ్ళిస్తాయని అతను గ్రహించాడు.
