ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில், கதிர் என்ற ஒரு இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மன அமைதிக்காகவும், உண்மையான ஞானத்திற்காகவும் காட்டில் தவம் செய்யத் தீர்மானித்தான். அவனிடம் இருந்ததெல்லாம் ஒரு சிறிய துணியும், ஒரு மரக்கட்டையும் மட்டுமே. 'என்னிடம் எதுவும் இல்லை, அதனால் தான் என்னால் எதிலும் distracted ஆகாமல் இருக்க முடியும்' என்று அவன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தான்.
சில மாதங்கள் கழித்து, ஒரு நாள் அவன் தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஒரு வணிகன் அங்கு வந்தான். அவன் கதிரின் அமைதியைக் கண்டு வியந்து, அவனுக்கு ஒரு பையில் நிறைய தங்கக் காசுகளைப் பரிசாகக் கொடுத்தான். 'இனி நீ கஷ்டப்படத் தேவையில்லை, இதைக் கொண்டு வசதியாக வாழலாம்' என்றான் வணிகன்.
தங்கம் கிடைத்தவுடன் கதிரின் மனதில் மாற்றங்கள் தொடங்கின. 'இந்தத் தங்கத்தை வைத்து ஒரு அழகான வீடு கட்டலாம், நல்ல ஆடைகளை அணியலாம்' என்று அவன் எண்ணத் தொடங்கினான். மெல்ல மெல்ல, அவன் தவம் செய்வதையும், இயற்கையை ரசிப்பதையும் மறந்துவிட்டான். அவனது கவனம் முழுவதும் அந்தத் தங்கத்தின் மீதும், அதை வைத்து என்ன செய்யலாம் என்பது மீதும் மட்டுமே இருந்தது. அவன் தேடிய அமைதி காணாமல் போனது; அவன் மீண்டும் பழைய குழப்பமான உலகிற்குத் திரும்பியவன் போல உணர்ந்தான்.
அப்போதுதான் அவன் உணர்ந்தான்: உண்மையான துறவறம் என்பது எதையும் எதிர்பார்க்காமல் இருப்பது மட்டுமல்ல, எதையும் சேர்த்து வைக்காமல் இருப்பதே ஆகும். எப்போது அவனிடம் பொருள் சேர்ந்ததோ, அப்போதே அவனது லட்சியம் சிதறிப்போனது.
