ഒരു വലിയ വനത്തിന്റെ അരികിൽ കവി എന്നൊരു യുവാവ് താമസിച്ചിരുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം തേടി അവൻ വനത്തിൽ തപസ്സ് ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവന്റെ കൈവശം ഒരു ചെറിയ പുതപ്പും ഒരു പാത്രവും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. 'എന്റെ കൈയ്യിൽ ഒന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് എനിക്ക് പൂർണ്ണമായി ശ്രദ്ധിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു' എന്ന് അവൻ സന്തോഷത്തോടെ കരുതി.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒരു ദിവസം ഒരു വ്യാപാരി കവിയുടെ അടുത്തെത്തി. കവിയുടെ ശാന്തതയിൽ ആകൃഷ്ടനായ വ്യാപാരി അവന് ഒരു സഞ്ചി നിറയെ സ്വർണ്ണനാണയങ്ങൾ സമ്മാനമായി നൽകി. 'ഇനി നിനക്ക് കഷ്ടപ്പെടേണ്ടതില്ല, ഇത് ഉപയോഗിച്ച് സുഖമായി ജീവിക്കാം' എന്ന് വ്യാപാരി പറഞ്ഞു.
സ്വർണ്ണം ലഭിച്ചതോടെ കവിയുടെ മനസ്സിൽ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു തുടങ്ങി. 'ഈ സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് ഒരു നല്ല വീട് പണിയാം, നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങാം' എന്ന് അവൻ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. പണ്ട് ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ശാന്തത പതുക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവന്റെ മനസ്സ് ലോകകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളാൽ നിറഞ്ഞു. അവൻ തേടിയ സമാധാനം എവിടെയോ മറഞ്ഞുപോയി.
അപ്പോഴാണ് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്: യഥാർത്ഥമായ തപസ്സ് എന്നത് ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ ആണ്. കൈയ്യിൽ എന്തെങ്കിലും വന്നപ്പോൾ അവന്റെ ലക്ഷ്യം തന്നെ മാറിപ്പോയി. വസ്തുക്കൾ നമ്മെ നമ്മുടെ ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു എന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
