ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಯುವಕ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಜೀವನದ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಅವನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಇದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಮರದ ಪಾತ್ರೆ ಮಾತ್ರ. 'ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಅವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದನು.
ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಕವಿಯ ಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಮೆಚ್ಚಿದ ವ್ಯಾಪಾರಿ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದನು. 'ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನೀನು ಕಷ್ಟಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಇದನ್ನು ಬಳಸಿ ಸುಖವಾಗಿ ಬಾಳು' ಎಂದನು.
ಚಿನ್ನ ಸಿಕ್ಕ ತಕ್ಷಣ ಕವಿಯ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಯಿತು. 'ಈ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮನೆ ಕಟ್ಟಬಹುದು, ಒಳ್ಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಬಹುದು' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ ಎರಡೂ ಕಣ್ಮರೆಯಾದವು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಹಣ ಮತ್ತು ಆಸ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ನೆಮ್ಮದಿ ಅವನಿಂದ ದೂರವಾಯಿತು.
ಆಗಲೇ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು: ನಿಜವಾದ ತಪಸ್ಸು ಎಂದರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಬಯಸದೆ ಇರುವುದು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಬಂದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಲೌಕಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ಓಡುತ್ತದೆ. ವಸ್ತುಗಳು ನಮ್ಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಮರೆಸುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
