ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము అనే బాలుడు మరియు అతని తండ్రి రవి అనే రైతు ఉండేవారు. రవికి చాలా భూములు, పశువులు మరియు ఆస్తులు ఉండేవి. కానీ రవి ఎప్పుడూ ఆందోళనగానే ఉండేవాడు. 'నాకు ఇంకో ఆవు కావాలి, ఇంకో భూమి కొనాలి' అని ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి కోరుకుంటూనే ఉండేవాడు. దీనివల్ల అతనికి నిద్ర లేదు, ప్రశాంతత లేదు.
అదే గ్రామం చివరన జ్ఞానం అనే ముని ఒక చిన్న గుడిసెలో ఉండేవారు. ఆయనకు ఆస్తిపాస్తులు ఏమీ లేవు, కానీ ఆయన ముఖంలో ఎప్పుడూ ఒక తెలియని ఆనందం ఉండేది. ఒకరోజు సోము ఆయన దగ్గరకు వెళ్లి, "తాతా, మా నాన్నగారికి అన్నీ ఉన్నాయి, కానీ ఆయన ఎప్పుడూ కంగారుపడుతూనే ఉంటారు. మీకు ఏమీ లేకపోయినా మీరు ఇంత సంతోషంగా ఎలా ఉన్నారు?" అని అడిగాడు.
జ్ఞానం నవ్వుతూ ఇలా చెప్పారు, "సోము, నీ తండ్రి కోరికలనే వలలో చిక్కుకుపోయారు. ఈ వలలో చిక్కుకున్న వారు ఎప్పుడూ ఏదో ఒక దాని కోసం పరిగెడుతూనే ఉంటారు, కానీ ఎప్పటికీ తృప్తి పొందలేరు. నేను దేనినీ ఆశించను, అందుకే నేను స్వేచ్ఛగా ఉన్నాను."
కొన్ని రోజుల తర్వాత, గ్రామంలో పెద్ద తుఫాను వచ్చింది. రవికి చెందిన పంటలు, ఆస్తులు దెబ్బతిన్నాయి. రవి చాలా బాధగా కూర్చుని ఉన్నాడు. అప్పుడు జ్ఞానం ఆయన దగ్గరకు వచ్చి, "రవి, నువ్వు సంపాదించినవన్నీ ఎప్పుడైనా పోవచ్చు. కానీ నీ మనసులోని ప్రశాంతతను ఎవరూ తీసివేయలేరు," అని చెప్పారు. రవికి తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. వస్తువుల కంటే మనశ్శాంతి ముఖ్యమని గ్రహించి, అనవసరమైన కోరికలను తగ్గించుకుని ప్రశాంతంగా జీవించడం మొదలుపెట్టాడు.
