ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை ரவி என்ற விவசாயியும் வாழ்ந்து வந்தனர். ரவிக்கு நிறைய நிலங்கள், மாடுகள் மற்றும் பொருட்கள் இருந்தன. ஆனால், ரவி எப்போதும் கவலையிலேயே இருப்பார். 'இன்னும் ஒரு மாடு வேண்டும், இன்னும் ஒரு நிலம் வாங்க வேண்டும்' என்று எப்போதும் எதையாவது தேடிக்கொண்டே இருப்பார். இதனால் அவருக்குத் தூக்கமும் இல்லை, நிம்மதியும் இல்லை.
அதே கிராமத்தின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய குடிசையில் பெரியவர் ஞானம் என்ற முனிவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்குச் சொத்து என்று எதுவுமே இல்லை. ஆனால், அவர் முகத்தில் எப்போதும் ஒரு பேரானந்தம் இருக்கும். ஒருநாள் சோமு அவரிடம் சென்று, "தாத்தா, அப்பாவிடம் எல்லாமே இருக்கிறது, ஆனால் அவர் எப்போதும் கவலையாகவே இருக்கிறார். உங்களுக்கு எதுவுமே இல்லை, ஆனால் நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டான்.
ஞானம் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "சோமு, உன் அப்பா எதையோ அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையில் ஒரு வலையில் சிக்கியிருப்பார். அந்த வலைதான் ஆசை. அந்த வலையில் சிக்கியவர்கள் ஓடிக்கொண்டே இருப்பார்கள், ஆனால் எதையும் அடைய முடியாது. நான் எதையும் பிடிக்க விரும்பவில்லை, அதனால் நான் சுதந்திரமாக இருக்கிறேன்."
சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு பெரிய புயல் கிராமத்தைத் தாக்கியது. ரவியின் சேமிப்பும் பொருட்களும் சேதமடைந்தன. ரவி மிகுந்த வருத்தத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அப்போது ஞானம் அவரிடம் வந்து, "ரவி, நீ எதைச் சேமித்து வைத்திருந்தாலும், அது ஒருநாள் காணாமல் போகலாம். ஆனால், உன் உள்ளத்தில் இருக்கும் அமைதி எவராலும் பறிக்க முடியாது," என்றார். ரவி மெல்லப் புரிந்துகொண்டார். பொருட்கள் முக்கியமல்ல, மனதின் நிம்மதியே முக்கியம் என்று உணர்ந்த அவர், அன்றிலிருந்து தேவையற்ற ஆசைகளைக் குறைத்துக்கொண்டு நிம்மதியாக வாழத் தொடங்கினார்.
