മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സോമു എന്ന ബാലനും അവന്റെ പിതാവായ രവി എന്ന കർഷകനും താമസിച്ചിരുന്നു. രവിക്ക് ധാരാളം ഭൂമിയും കന്നുകാലികളും മറ്റ് സമ്പാദ്യങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും രവി എപ്പോഴും ഉത്കണ്ഠാകുലനായിരുന്നു. 'എനിക്ക് ഒരു പശു കൂടി വേണം, കുറച്ചുകൂടി സ്ഥലം വാങ്ങണം' എന്ന് അദ്ദേഹം എപ്പോഴും ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഈ ഓട്ടത്തിനിടയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഉറക്കമോ സമാധാനമോ ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.
അതേ ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിൽ ജ്ഞാനം എന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ ചെറിയൊരു കുടിലിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് സമ്പാദ്യമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു വലിയ സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം സോമു അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു, "മുത്തശ്ശാ, എന്റെ അച്ഛന് എല്ലാം ഉണ്ട്, പക്ഷേ അദ്ദേഹം എപ്പോഴും വിഷമത്തിലാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നുമില്ല, എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇത്ര സന്തോഷവാനായിരിക്കുന്നു?"
ജ്ഞാനം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "സോമു, നിന്റെ അച്ഛൻ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ഒരു വലയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. ആ വലയിൽ കുടുങ്ങിയവർ എപ്പോഴും ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കും, പക്ഷേ ഒരിക്കലും സമാധാനം കണ്ടെത്തില്ല. ഞാൻ ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാണ്."
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് ഉണ്ടായി. രവിയുടെ കൃഷിയും സമ്പാദ്യങ്ങളും നശിച്ചുപോയി. അദ്ദേഹം വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ജ്ഞാനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു, "രവി, നിങ്ങൾ സമ്പാദിക്കുന്നതെല്ലാം ഒരുനാൾ നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാം. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ സമാധാനം ആർക്കും തട്ടിയെടുക്കാൻ കഴിയില്ല." രവി തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. വസ്തുക്കളേക്കാൾ വലുത് മനസ്സിന്റെ സമാധാനമാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്നുമുതൽ അദ്ദേഹം ലളിതമായി ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി.
