ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ರವಿ ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರವಿಯ ಬಳಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಜಮೀನು, ದನಕರುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ಇತ್ತು. ಆದರೆ ರವಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. 'ನನಗೆ ಇನ್ನು ಒಂದು ಎಮ್ಮೆ ಬೇಕು, ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಮೀನು ಬೇಕು' ಎಂದು ಯಾವಾಗಲೂ ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿದ್ದೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಮುನಿಗಳು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಸ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಸೋಮು ಅವರ ಬಳಿ ಬಂದು, "ತಾತಾ, ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ, ಆದರೆ ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಳವಳದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಆದರೂ ನೀವು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೀರಿ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಜ್ಞಾನರು ನಗುನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಸೋಮು, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಆಸೆಗಳ ಎಂಬ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಯಾವುದನ್ನೂ ಹಿಡಿಯಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು ಸ್ವತಂತ್ರನಾಗಿದ್ದೇನೆ."
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬಂದಿತು. ರವಿಯ ಬೆಳೆ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಹಾನಿಗೊಳಗಾಯಿತು. ರವಿ ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಆಗ ಜ್ಞಾನರು ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ರವಿ, ನೀನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳು ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಎಂದರು. ರವಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ವಸ್ತುಗಳಿಗಿಂತ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಮ್ಮದಿ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಅವನು, ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸರಳವಾಗಿ ಬದುಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
