ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి కొత్త బొమ్మలు, మిఠాయిలు అంటే చాలా ఇష్టం. సంతోషం అంటే వస్తువులను సేకరించడమే అని అతను నమ్మేవాడు. ఒకరోజు గ్రామంలోని పెద్దాయన రామయ్య తాతను కవి కలిశాడు.
'తాతయ్యా, నేను ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉండాలంటే ఏం చేయాలి?' అని కవి అడిగాడు.
రామయ్య తాత నవ్వుతూ ఒక దీపాన్ని చూపించి ఇలా అన్నాడు, 'కవీ, ఒక గది నిండా పొగ ఉంటే అందులోని అందం కనిపించదు కదా? అలాగే మన అతిగా ఉండే కోరికలు, అజ్ఞానం మన మనసును కమ్మేస్తాయి. బయట ఉన్న వస్తువుల వెనుక పరుగెత్తడం కాదు, నీ లోపల ఉన్న సత్యాన్ని తెలుసుకోవడమే నిజమైన జ్ఞానం.'
కవికి మొదట అది అర్థం కాలేదు. కానీ కొన్ని రోజుల తర్వాత, అతని ఇష్టమైన బొమ్మ విరిగిపోయినప్పుడు అతను చాలా బాధపడ్డాడు. ఆ సమయంలో తాత చెప్పిన మాటలు అతనికి గుర్తొచ్చాయి. వస్తువుల పట్ల ఉన్న మమకారం వల్లనే తాను బాధపడుతున్నానని అతనికి అర్థమైంది. అప్పటి నుండి అతను వస్తువుల కంటే శాంతిని, మంచి పనులను వెతకడం మొదలుపెట్టాడు. అజ్ఞానం అనే చీకటి తొలగిపోగానే, అతని మనసులో ఒక కొత్త వెలుగు, ప్రశాంతత కలిగింది.
