ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் புதிய பொம்மைகளையும், இனிப்புகளையும் சேகரிப்பதில் மிகுந்த ஆசை. ஒருநாள், காட்டின் ஓரத்தில் ஒரு முதியவர் அமர்ந்திருப்பதை கதிர் பார்த்தான். அவர் பெயர் தாத்தா சோமு. கதிர் அவரிடம் ஓடிச்சென்று, 'தாத்தா, எனக்கு நிறைய பொம்மைகள் வேண்டும், எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும், அதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டான்.
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே ஒரு சிறிய விளக்கை அவனிடம் கொடுத்தார். 'கதிரே, இந்த விளக்கில் எண்ணெய் தீர்ந்துவிட்டால் அது எப்படி இருட்டாகிறதோ, அதுபோலவே ஆசைகளும் அறியாமையும் நம் மனதை இருட்டாக்குகின்றன. நீ எப்போது இந்தத் தேவைகளுக்காகத் துடிக்கிறாயோ, அப்போது நீ மீண்டும் மீண்டும் அதே கவலைகளுக்குள் சிக்கிக்கொள்வாய். உண்மையான மகிழ்ச்சி என்பது வெளியில் இருக்கும் பொருட்கள் அல்ல, அது உன் உள்ளே இருக்கும் அமைதி,' என்றார்.
கதிர் முதலில் இதை நம்பவில்லை. ஆனால், ஒருநாள் அவனது விலை உயர்ந்த பொம்மை உடைந்து போனபோது, அவன் மிகவும் அழுதான். அப்போதுதான் அவனுக்குத் தெரிந்தது, அந்தப் பொம்மைக்காக அவன் காட்டிய ஆசை வெறும் மாயை என்று. அவன் தாத்தாவின் சொல்லை நினைத்துப் பார்த்தான். மெல்ல மெல்ல, அவன் பொருட்களை விடத் தன் மனதின் தூய்மையிலும், பிறருக்கு உதவும் குணத்திலும் மகிழ்ச்சியைத் தேட ஆரம்பித்தான். அவன் மனதின் அறியாமை நீங்கியபோது, அவனுக்குள் ஒரு புதிய தெளிவும் நிம்மதியும் பிறந்தது.
