ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸ ಆಟಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂತೋಷ ಎಂದರೆ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹಳೆಯ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ವೃದ್ಧರಾದ ಸೋಮಣ್ಣನವರನ್ನು ಅವನು ಭೇಟಿಯಾದನು.
'ಸೋಮಣ್ಣ, ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?' ಎಂದು ಕವಿ ಕೇಳಿದನು.
ಸೋಮಣ್ಣನವರು ನಗುತ್ತಾ ಒಂದು ಹಣತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು, 'ಮಗನೇ, ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಗೆ ತುಂಬಿದ್ದರೆ ನಿನಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮರೆಮಾಚುತ್ತವೆ. ಹೊರಗಿನ ವಸ್ತುಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡುವುದಲ್ಲ, ಒಳಗಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನ.'
ಕವಿಗೆ ಮೊದಲು ಇದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ನೆಚ್ಚಿನ ಆಟಿಕೆ ಮುರಿದಾಗ ಅವನು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಆಗ ಅವನಿಗೆ ಸೋಮಣ್ಣನವರ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು. ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹವೇ ತನ್ನ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ವಸ್ತುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದನು. ಅಜ್ಞಾನದ ಕತ್ತಲೆ ಸರಿದಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಸದೊಂದು ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.
