ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവി എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്കും മധുരപലഹാരങ്ങൾക്കും പിന്നാലെ ഓടുന്നതായിരുന്നു അവന്റെ പ്രധാന വിനോദം. സന്തോഷം എന്നത് കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുങ്ങുന്ന വസ്തുക്കളാണെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു. ഒരു ദിവസം, ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുന്ന വൃദ്ധനായ രാഘവൻ മാമനെ അവൻ കണ്ടു.
'രാഘവൻ മാമാ, എനിക്ക് എപ്പോഴും സന്തോഷമായിരിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?' കവി ചോദിച്ചു.
രാഘവൻ മാമൻ ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് അവന് നൽകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, ഒരു മുറിയിൽ പുക നിറഞ്ഞുനിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ നിനക്ക് അവിടെയുള്ള ഭംഗി കാണാൻ കഴിയില്ല. അതുപോലെയാണ് നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും അറിവില്ലായ്മയും. അവ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ മൂടിവെക്കുന്നു. പുറത്തുള്ള വസ്തുക്കളിലല്ല, മറിച്ച് നിന്റെ ഉള്ളിലെ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനമുള്ളത്.'
ആദ്യം കവിക്ക് അത് മനസ്സിലായില്ല. എന്നാൽ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കളിപ്പാട്ടം തകർന്നപ്പോൾ അവൻ തളർന്നുപോയി. ആ നിമിഷം അവൻ രാഘവൻ മാമന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു. വസ്തുക്കളോടുള്ള അമിതമായ ആസക്തിയാണ് തന്റെ സങ്കടത്തിന് കാരണമെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പിന്നീട് അവൻ വസ്തുക്കൾക്ക് പകരം സ്നേഹത്തിലും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നതിലുമാണ് സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയത്. അറിവില്ലായ്മയുടെ ഇരുട്ട് മാറിയപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ പുതിയൊരു വെളിച്ചം ഉദിച്ചു.
