ఒక అందమైన గ్రామంలో లియో అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి కొత్త బొమ్మలు, తీపి పదార్థాలు అంటే చాలా ఇష్టం. ఏదైనా దొరికినంత మాత్రాన అతనికి తృప్తి కలిగేది కాదు, ఇంకా కావాలని కోరుకునేవాడు. దీనివల్ల అతను ఎప్పుడూ ఏదో వెలితిగా, అసంతృప్తిగా ఉండేవాడు.
ఒకరోజు నది ఒడ్డున కూర్చున్నప్పుడు, లియో క్లారా అనే ఒక వృద్ధురాలిని కలిశాడు. లియో ముఖంలో ఉన్న ఆందోళన చూసి ఆమె, "లియో, నీకు ఏమి కావాలి? ఎందుకు ఇంత ఆందోళనగా ఉన్నావు?" అని అడిగింది.
"నాకు అంతా కావాలి క్లారా!" అని లియో బాధగా అన్నాడు. "కానీ ఏదైనా దొరికినప్పుడు అది సరిపోదు, ఇంకా కావాలనిపిస్తుంది."
క్లారా నవ్వుతూ, "లియో, నీకు నిజంగా ఏదైనా కావాలంటే, కోరికలు లేని స్థితిని కోరుకో. కోరికలు లేని జీవితం గడపాలని నువ్వు కోరుకుంటే, నీ కోరికలన్నీ దానంతట అవే తగ్గిపోతాయి. అప్పుడు నీకు నిజమైన శాంతి లభిస్తుంది" అని చెప్పింది.
లియో ఆమె మాటలను పాటించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. మరుసటి రోజు ఒక అందమైన బొమ్మను చూసినప్పుడు, దానిని తీసుకోవాలని అతనికి చాలా ఆశ కలిగింది. కానీ అతను తన మనసును అదుపు చేసుకుని, 'నాకు వస్తువులు వద్దు, ప్రశాంతత కావాలి' అని అనుకున్నాడు. నెమ్మదిగా ఆ కోరిక తగ్గిపోయింది. వస్తువుల కంటే మనశ్శాంతి గొప్పదని అతను గ్రహించాడు.
