కొండల మధ్య ఉన్న ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు తన తాతయ్య మాధవ్తో కలిసి నివసించేవాడు. మాధవ్ ఒక గొప్ప శిల్పి. కానీ అర్జున్ ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి కావాలని తపించేవాడు. కొత్త బొమ్మలు, తీపి పదార్థాలు లేదా ఇతరులకంటే ఎక్కువ కావాలనే కోరిక అతనిని ఎప్పుడూ కలత పెడుతూ ఉండేది. ఆ ఆశల వల్ల అతను ఏ పని మీద కూడా దృష్టి పెట్టలేకపోయేవాడు.
ఒకరోజు మాధవ్ ఒక శిల్పాన్ని చెక్కుతుండగా, అర్జున్ అడిగాడు, "తాతయ్యా, మీరు ఎందుకు ఇంత నెమ్మదిగా చేస్తున్నారు? త్వరగా చేస్తే మనం ఇంకా చాలా పనులు చేయవచ్చు కదా!"
మాధవ్ నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు, "అర్జున్, నా మనస్సు దేనినీ ఆశించడం లేదు. నేను కేవలం ఈ శిల్పం మీద మాత్రమే దృష్టి పెడుతున్నాను. కోరికలు తగ్గినప్పుడే మనం చేసే పనిలో పరిపూర్ణత వస్తుంది."
కొన్ని రోజుల తర్వాత, ఒక ధనవంతుడు మాధవ్కు చాలా డబ్బు ఇస్తానని, కానీ తక్కువ నాణ్యతతో త్వరగా శిల్పాలు చేయాలని కోరాడు. మాధవ్ దాన్ని నిరాకరించారు. డబ్బు కోసం తన కళను తగ్గించుకోవడానికి ఆయన ఇష్టపడలేదు.
అర్జున్ ఇది గమనించి, తన పద్ధతిని మార్చుకున్నాడు. అతను చిన్న చిన్న చెక్క బొమ్మలు చేయడం మొదలుపెట్టాడు. అవి ఎన్ని అమ్ముకోవచ్చు లేదా ఎంత పేరు వస్తుంది అనే ఆశ లేకుండా, కేవలం ఆ బొమ్మను అందంగా చేయడమే లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నాడు.
కొద్ది రోజుల్లోనే, ఒక ప్రముఖ కళాకారుడు అర్జున్ చేసిన బొమ్మలను చూసి ముగ్ధుడై, అతన్ని రాజసభకు సిఫార్సు చేశాడు. అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు! అతను ఏదీ వెతకలేదు, కానీ తన ఆశలను అదుపులో ఉంచుకుని తన పనిపై దృష్టి పెట్టినందువల్ల, విజయం మరియు గౌరవం తనంతట తానే అతని వద్దకు వచ్చాయి.
