ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு சிற்பி. கதிர் எப்போதுமே எதையாவது அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையில் துடித்துக்கொண்டிருப்பான். புதிய பொம்மைகள் வேண்டும், இனிப்பு வேண்டும், மற்றவர்களிடம் இருப்பதை விட தனக்கு அதிகமாக வேண்டும் என்பதே அவனது எண்ணமாக இருந்தது. இதனால் அவனால் எதிலும் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை, எப்போதும் ஒருவிதமான கவலையிலேயே இருந்தான்.
ஒரு நாள், தாத்தா ஒரு பெரிய கல்லைச் செதுக்கிக்கொண்டிருந்தார். கதிர் கேட்டான், "தாத்தா, நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு நிதானமாக வேலை செய்கிறீர்கள்? சீக்கிரம் முடித்துவிட்டு விளையாட வரலாம்!". தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "கதிர், என் மனதில் எந்த ஆசையும் இல்லை. நான் இந்தச் சிலையைச் செதுக்கும்போது, அந்தச் சிலையைச் செய்து முடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் தான் இருக்கிறது. மற்றபடி எதையும் நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதுதான் என்னைச் சரியாகச் செயல்பட வைக்கிறது."
அடுத்த சில வாரங்கள் கதிர் தாத்தாவைக் கவனித்தான். தாத்தா எதற்கும் பேராசைப்படவில்லை. ஒருமுறை ஒரு பெரிய பணக்காரர் வந்து ஒரு விலை உயர்ந்த சிலையை கேட்டார். ஆனால், அந்தச் சிலையைச் செய்யத் தேவையான சரியான கல் கிடைக்காததால், தாத்தா அதைத் தட்ட করে மறுத்துவிட்டார். பணத்திற்காகத் தன் தரத்தைக் குறைக்க அவர் விரும்பவில்லை.
சில மாதங்கள் கழித்து, கதிரின் மனநிலை மாறியது. அவன் எதையாவது அடைய வேண்டும் என்று துடிக்காமல், தான் செய்யும் வேலையில் மட்டும் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினான். அவன் தன் சிறிய மர வேலைப்பாடுகளில் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தான். ஒரு நாள், அந்த ஊரின் மன்னர் கதிரின் கைவண்ணத்தைக் கண்டு வியந்து, அவனுக்குப் பெரிய விருது மற்றும் சிறந்த பயிற்சிகளை வழங்கினார். கதிர் ஆச்சரியப்பட்டான். அவன் எதையும் தேடிப் போகவில்லை, ஆனால் அவன் தன் ஆசையைக் குறைத்துத் தன் திறமையில் கவனம் செலுத்தியதால், தேடிய அனைத்தும் தானாகவே அவனிடம் வந்தன.
